Valse beschuldigingen & Bang om te leven by Diverse auteurs

Author:Diverse auteurs
Language: nld
Format: mobi
Published: 2012-02-09T21:57:14+00:00

“Mevrouw De Winter, gaat u zitten,” zei Govert tegen de nogal gezette vrouw met het grijze permanentje. Ze droeg nog altijd haar bril met het strenge montuur, hoewel Govert haar iedere keer aanraadde een ander model te kiezen. Ze keek hem ook een beetje zuur aan met haar donkere ogen. Met moeite nam ze plaats in de stoel tegenover hem. Het viel Govert op dat ze nu al buiten adem was, meer nog dan de vorige keer, en dat was drie weken geleden.

“Waarmee kan ik u vandaag helpen?” vroeg Govert. Hij probeerde vriendelijk en beleefd te klinken, maar hij merkte dat er toch ergernis in zijn toon was geslopen.

“Ik heb overal pijn, dokter. Overal pijn,” zei ze op dramatische toon. Mevrouw De Winter had een nogal luide stem. Ongetwijfeld zat Goverts assistente Trudy in de wachtkamer mee te genieten.

“Overal? Dat klinkt niet zo best,” zei Govert droog.

“Het is al dagen. Het houdt niet op. Het wordt steeds erger,” vervolgde ze.

“Kunt u iets duidelijker zijn?” vroeg Govert. “Wat voor pijn is het, hoe voelt die, en waar vooral?”

“Het is alsof ik in brand sta,” antwoordde ze. “Ik heb toch geen reuma?”

“Drie weken geleden is uw bloed nogmaals intensief onderzocht,” zei Govert rustig. “Ik heb overal op laten controleren, vandaar dat we toen zes buisjes bloed hebben moeten afnemen.”

“Ik ben er soms nog duizelig van,” klaagde ze.

“Dat kan niet, mevrouw, daarvoor is dat te lang geleden.”

“Toch is het zo,” hield ze vol. “Die prikken doen ook nog pijn, iedere dag.”

Daar ging Govert maar niet op in. “U bent volgens die bloeduitslagen eigenlijk verrassend fit voor uw leeftijd, mevrouw. Menig dame van uw leeftijd zou ervoor tekenen.”

“Van mijn leeftijd? Ik ben pas vijfenzestig, hoor,” zei ze verontwaardigd.

“Dat is waar, tegenwoordig is dat nog jong. In ieder geval niet echt oud,” verbeterde Govert zichzelf met een glimlach. Ondertussen hield hij zichzelf voor dat hij op zijn woorden moest passen.

“We hebben u al vaak onderzocht, gescand en bloed afgenomen en we hebben nooit iets kunnen vinden, mevrouw De Winter,” ging Govert verder. “Gelukkig maar, natuurlijk, maar kunt u zich voorstellen dat het voor mij en mijn collega moeilijk is om te bepalen of u iets mankeert?”

Het was de eerste keer dat Govert zoiets zei. Tot nu toe was hij ingegaan op de eisen van de vrouw, om haar gerust te stellen en om geen risico’s te nemen.

“U neemt me toch wel serieus?” vroeg ze en Govert hoorde de ongedurige ondertoon in haar stem.

“Zeker, dat hebben mijn collega en ik altijd gedaan. Gelukkig tot nu toe zonder resultaat.”

Mevrouw De Winter ademde ondertussen weer rustiger. “Ik zie u zo kijken, dokter, u vindt me te dik.” Bij elke beweging kraakte haar stoel.

“Een paar kilo’s eraf zou geen kwaad kunnen,” gaf Govert toe. “Overgewicht is namelijk een risicofactor. Dat zou een rol kunnen spelen bij wat u ‘in brand staan’ noemt. Bij het ouder worden, neemt de kwaliteit van onze botten af. Ik begreep vorige keren al dat u weinig lichaamsbeweging heeft, en dat kan…”

“Ach dokter, wat moet ik nog buiten,” onderbrak ze hem korzelig.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.